khabargozarisaba.ir
پنجشنبه ۰۲ اسفند ۱۳۹۷ - 2019 February 21
کد خبر: ۸۱۴۸
تاریخ انتشار: ۳۰ آبان ۱۳۹۴ - ۱۱:۴۴
سارا سمیعی:
معتقد است وقتی امضای فردی در یک اثر ثبت می‌شود یعنی باید پای همه چیز آن بایستد. اعتقاد ندارد نبود امکانات و هزینه کافی دلیلی بر کم‌کاری طراح لباس است، می‌گوید: «خلاقیت توان بسیاری در عبور از کمبود‌ها ایجاد می‌کند». این‌ها سخنان سارا سمیعی است، نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین طراحی لباس و صحنه از بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر و طراح آثاری چون «گزارش یک جشن»، «طبقه حساس»، «بیگانه»، «زندگی خصوصی خانم و آقای م» و.‌.‌. او که این‌روزها در آخرین اثر در دست تولید اصغر فرهادی «هنرپیشه» حضور دارد از طراحی لباس در سینمای ایران می‌گوید.


*شرایط و توجه سینمای ایران به طراحی لباس را چگونه می‌بینید؟

اولین اتفاقی که در سینمای ایران باید رخ دهد، جدایی طراحی صحنه از لباس است. ادغام این دو هنر با یکدیگر اصلا درست نیست، زیرا دو هنر تخصصی است که نگاه جدا از هم را می‌طلبد؛ اول باید به این بحث تفکیک رسیدگی شود. در بین طراحان، یک دسته در مبحث صحنه قوی بوده و یک‌سری در لباس بهتر هستند، با از هم جدا کردن این دو عرصه، اجرای بهتری حاصل می‌شود. البته در سال‌های اخیر، آهسته این اتفاق از سوی کارگردانان درحال شکل‌گیری است.

*گذشته از این اصل که باید این دو هنر از یکدیگر جدا شوند، با نگاهی متمرکز‌تر به طراحی لباس، از دیدگاه شما سینما چقدر به طراحی لباس در آثارش توجه حرفه‌ای دارد؟

به‌نظرم همین ادغام صحنه و لباس با یکدیگر، نادیده گرفتن این دو هنر در سینما است. یعنی به صورت تخصصی به هنر طراحی صحنه و لباس نگاه نمی‌شود.

*گفته می‌شود 50 درصد لباس‌هایی که در فیلم‌ها برتن بازیگران است، لباس خودشان است، یعنی از کمد شخصی خانه خود برای فیلم می‌آورند، آن هم نه به‌خاطر علاقه‌ای که به لباس‌هایشان دارند، بلکه این موضوع به ضعف مالی پروژه‌ها برمی‌گردد، این‌گونه است؟

بله، صحت دارد، البته نه در اجرای نهایی، در اتود‌های اولیه از لباس‌های بازیگران امکان استفاده هست. قبل از اجرای نهایی، بخش اتودی وجود دارد و در آن بخش این آزمایش‌ها صورت می‌گیرد، از نظر من مشکلی ندارد به شرط این‌که در مرحله اتود باقی بماند و ایده طراح استفاده از آن لباس‌ها نباشد.

*نه، منظور در مورد روزهای اتود نیست، لباسی که در نهایت بازیگر برتن دارد و فیلم با آن ضبط و تولید می‌شود مدنظر است.

یک مورد را اگر می‌گویید، مساله‌ای کلی نیست، مورد نسبی است. شاید در برخی کارها این اتفاق بیفتد ولی فکر نمی‌کنم آمار آن به اکثریت آثار سینمایی برگردد. به شخصه در کارهایی که انجام دادم و برایشان طراحی کردم، لباس‌ها دوخته شده است و کار حرفه‌ای پیش رفته است. البته بودجه فیلم هم مهم است، وقتی کاری برای بخش‌های دیگرش بودجه مناسب نداشته باشد، طبیعتا برای بخش لباس هم پول نخواهد داشت.

*چقدر کمبود بودجه بر اجرا و توجه به طراحی لباس سایه انداخته است؟

میزان گستردگی این سایه، به دیدگاه خود طراح بر می‌گردد. وقتی تخصصی به این امر نگاه شود، حتی اگر بودجه کافی هم مهیا نباشد وی با خلاقیت خود می‌تواند راهکار مناسب بیابد و طرحی بزند که بشود به اجرا برسد.

*به نظر می‌رسد بیشترین ضعف در طراحی لباس فعلی سینمای ایران به اجرای طرح در ژانرهایی است که به لباس زمان حال می‌پردازند و در ژانر تاریخی اوضاع بهتری حاکم است.

خیلی به این موضوع اعتقاد ندارم، باز به خود طراح و نگاه و خلاقیت وی بر می‌گردد و این‌که تا چه حد می‌تواند با شرایطی که در توان پروژه است تلاش کند، کمبودها را با فکر بیشتر، مرتفع کند به شکلی که به مفهوم اثر و کاراکتری که بازیگر ایفا می‌کند آسیب و لطمه‌ای وارد نشود.

*بسیار شاهد طراحی‌های نامناسب در بعضی ازآثار سینمایی هستیم، این ضعف برگرفته از کمبود امکانات و هزینه‌ای است که اکثرا از آن می‌گویند یا دلیل دیگری هم می‌توان برایش مصور شد؟

بیشتر از همه به سلیقه طراح برمی‌گردد. ایده‌آل طراحی لباس این است که از پایه طرحی زده شود و به اجرا برسد، اگر این شرایط به هر دلیلی مهیا نشود باید به مرحله دوم انتخاب فکر کرد. در این مرحله اگر باز خروجی ضعیف باشد جز بی‌سلیقه‌ای هیچ دلیل دیگری قابل قبول نیست. یک طراح اصلا نمی‌تواند نتیجه کار خود را گردن کمبودها بیندازد. نمی‌تواند بگوید: «امکانات نبود، من انتخاب‌های بد انجام دادم». یک طراح با تمام کمبودهای موجود باید راه یافتن و رسیدن به یک طراحی مناسب و خروجی صحیح را پیدا کند و نباید اجازه دهد آن‌چه به‌نظرش نادرست و نابجا است، مقابل دوربین برود. طراحانی که در سینمای ایران کار می‌کنند واقعا عاشق این حرفه هستند، خوشبختانه اکثریت افرادی که اکنون مشغول به‌کار هستند، تخصص این رشته را دارند و همین اکثریت، با تمام کم و کاستی‌هایی که نمی‌شود گفت نیست که هست ولی نشان داده‌اند که پر از ایده هستند و از ضعف‌ها عبور می‌کنند.

*اگر بخواهید بی‌تعارف از ضعف‌های طراحی لباس و توجه به این هنر در سینمای ایران بگویید چه می‌گویید؟

ضعف! در واقع می‌توان گفت زیاد اهل شکایت نیستم. معتقدم هر سینمایی در هرکجا که باشد، به هرحال نقاط ضعف و قوت دارد. خوشبختانه طراحان ما با تمام توانشان کار می‌کنند و می‌بینید که چرخ سینما در حال چرخش است و رونق خودش را دارد. هر کجای دنیا، در هر‌کاری بالاخره نقاط ضعفی وجود دارد. هر فردی در هر سمتی وقتی می‌آید و تعهد می‌دهد که حضور مفید داشته باشد، تمام سعی خود را باید به‌کار گیرد تا ضعف‌ها کمرنگ و بی‌رنگ شوند. طراحی یعنی استفاده از خلاقیت و اجرای ایده، این دو کلید گذر از کمبودهایی است که زیاد از آن‌ها گفته می‌شود. وقتی به پروژه سینمایی می‌پیوندید، در نهایت این امضای شما است که در پایان آن باقی می‌ماند. یک اثر بعد از خلق شدن، کاملا بی‌دفاع خواهد بود، بی‌دفاع ازاین زاویه که تو نوعی، نمی‌توانی، اشتباهات خود را با این جمله: «نشد، شرایط مهیا نبود» جبران کنی. درست مثل تابلوی نقاشی می‌ماند که آن را کشیده‌ای و درنهایت پایین آن امضای خود را زده‌ای، پس وقتی امضا می‌کنی باید پای آن چیزی که امضا کرده‌ای بایستی و باز تاکید می‌کنم بر این‌که، خلاقیت توان بسیاری در عبور از کمبود‌ها ایجاد می‌کند.

 آزاده مختاری

 

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: